Jelenia Góra: wyjątkowe podziękowania dla dzielnicowego za pomoc bezdomnej kobiecie

To jest właśnie ta robota, której nie widać w statystykach, a robi największą różnicę.

Rzadko słyszę o takich historiach, a szkoda. Więcej takich ludzi w tej robocie.

Tacy ludzie istnieją i dobrze, że ktoś w końcu głośno o tym napisał.

Jak zwykle o takich rzeczach dowiadujemy się przez przypadek, nie z jakichś oficjalnych kanałów. Dobrze że ktoś ten list napisał.

Właśnie po to są dzielnicowi, żeby znać swój rejon i ludzi w nim. Nie tylko wypisywać mandaty.

Sam kiedyś miałem do czynienia z dzielnicowym, który traktował to jak robotę papierową i nic poza tym. Ten człowiek pokazuje że można inaczej.

Człowiek pomaga po cichu, bez kamer i bez konferencji prasowej. To chyba najtrudniejsza sztuka.

Przywracał wiarę w ludzi - to chyba najlepsze co można napisać o kimkolwiek.

Żywność i środki codziennego użytku z własnej kieszeni pewnie, bo służbowo raczej tego nie ma w przepisach. To już coś więcej niż praca.

Zastanawiam się ile takich historii nigdy nie wychodzi na jaw, bo ludzie wstydzą się napisać albo po prostu nie wiedzą do kogo.

Z tego co wiem, dzielnicowi mają tyle papierologii i raportów do wypełnienia, że jeszcze coś takiego robić to już naprawdę trzeba chcieć.

Mam nadzieję, że ten list trafi do akt i jakoś mu się to przełoży na ocenę służbową, bo takie rzeczy nie powinny przechodzić bez śladu.

Ciekawe ile jeszcze takich Piotrków Michalakow chodzi po Polsce i po prostu robi swoje, bez zadnego rozglosu. Pewnie sporo.

Dobrze że trafił do właściwej służby, a nie na przykład do kogoś, kto by to zbagatelizował. Nie każdy ma tyle szczęścia.

Mam nadzieję, że przełożeni potraktują ten list poważnie, a nie odłożą go do szuflady.

Nieźle, że komenda to opublikowała. Zazwyczaj takie rzeczy giną gdzieś w teczkach.

Ciekawe czy dostanie jakąś nagrodę czy pochwałę służbową, bo to minimum co można zrobić w takiej sytuacji.

Tu chodzi o to, żeby chcieć - bo ani przepisy go do tego nie zmuszały, ani nikt nie patrzył na ręce. Po prostu człowiek.

Taki dzielnicowy to skarb dla całej ulicy, nie tylko dla tej jednej osoby. Mam nadzieję że wie, ile znaczył w tym trudnym czasie.

Jelenia Góra, a mogłoby być z dowolnego miasta w Polsce. Takich ludzi po prostu nie widać, bo sami nie szukają poklasku.